De heilige kennis van het Brahman, altijd geconcentreerd in de stem van een goeroe, kan alleen door zijn genade worden verkregen.
Zoals een deugdzame gehuwde vrouw aan geen andere man denkt dan aan haar echtgenoot, moet een leerling altijd uitsluitend de gestalte van zijn eerbiedwaardige Guru aanbidden en daarop mediteren.
De tekst stelt hier een strikte voorwaarde: die kennis van het Brahman huist in de stem van de Guru, maar wordt nooit geschonken door de inspanning van de leerling alleen, uitsluitend door zijn genade. Om het exclusieve karakter ervan uit te drukken, kiest het boek het beeld van een trouwe echtgenote, die aan geen andere man denkt dan de hare: op dezelfde manier, zegt de commentaar, moet een leerling uitsluitend de gestalte van zijn eigen Guru aanbidden en daarop mediteren, zonder zijn aandacht over verschillende meesters te verdelen. Die exclusiviteit wordt niet voorgesteld als een beperking, maar als de voorwaarde zelf waardoor de genade kan werken.
Dat is de zin van Samarpan: één enkel kanaal, volledig geopend, liever dan tien wegen op een kier.
Bron · Guru Gita · Guru Gita, uitgave van de Parampara · vers 19