Een ogenblik hield ik
de blaasbalg van de adem in.
En zie: de lamp ging branden,
ik herkende mijn Zelf.
Het licht in mij sprong op;
in de duisternis die mij omhulde,
greep ik het, hield ik het stevig vast.
In Shaktipat stokt de adem soms vanzelf tijdens een Kriya. Het is geen techniek die men toepast: het is Shakti die de ademhaling inhoudt om een ruimte te openen. Lal Ded beschrijft wat er dan gebeurt: er gaat een licht aan, men herkent het eigen Zelf. Het is geen visioen dat men zoekt, het is een vanzelfsprekendheid die opwelt wanneer het denken een ogenblik stilvalt. Het belangrijkste is het einde van de vakh: zij grijpt dat licht en houdt het stevig vast, in de duisternis die om haar heen blijft. Een Sadhak kent dit vaak: een helder ogenblik, en dan keert de twijfel terug. De Sadhan is vasthouden wat één keer is aangeraakt, zonder het los te laten.
Bron · Lal Ded (Lalleshwari) · Vakh van Lal Ded, 14e eeuw · For a moment I suppressed the bellows of respiration