Guru Jacques

Een innerlijke zoektocht, van jongs af aan

Ik ben geboren in Brussel in 1990, uit een Spaanse moeder en een Belgische vader, in een liefdevol gezin. Zo ver ik mij kan herinneren was er in mij een zekere onthechting en een innerlijke zoektocht. Zonder het te willen ben ik altijd een beetje een buitenstaander geweest, en eerder solitair, op mijn gemak in de stilte. Mijn ouders gaven mij een schoolopleiding in een vreemde taal, het Nederlands, en ik groeide op in de inspanning: judo, zwemmen, onderwaterhockey, tot in de nationale ploegen en op wereldkampioenschappen. Ook al heel vroeg in dienstbaarheid, door jongeren te begeleiden in die disciplines en als duikgids.

Er waren ook de reizen, en veel lezen: filosofie, spiritualiteit, teksten uit alle tradities. Er waren de talen, de ene na de andere geleerd, en daarmee een openheid voor de wereld die nooit meer dichtging. Dat alles leidde vanzelf naar een studie vertalen en tolken.

Daarna maakte ik van conferentietolken mijn beroep, tussen de Europese instellingen in Brussel en het systeem van de Verenigde Naties in Genève. De tatami en het zwembad leiden niet naar Moksha, maar zij leren discipline en het huidige moment. En het beroep van tolk bestaat erin te zwijgen opdat een ander kan spreken, te verdwijnen opdat de boodschap overkomt. Wie het jarenlang uitoefent, leert zonder het te weten wat een kanaal is. Onze Adiguru Swami Gangadhar Tirtha noemde dat de Aanavopaya: de weg van de eigen inspanning, die in stilte de bodem van het hart voorbereidt.

De eerste deur

In de zomer van 2019 maakte mijn moeder zonder enige waarschuwing haar overgang. Het jaar daarop, kort na mijn verjaardag, ging ook mijn vader heen, in twee maanden weggenomen door kanker. Zijn laatste woorden droegen mij op gelukkig te zijn. Prarabdha moet men doormaken; men kan het niet omzeilen.

In 2022, tijdens een tolkopdracht voor de aartsbisschop van Canterbury, ontmoette ik de vrouw die mijn echtgenote zou worden. Zij legde haar handen op mijn hoofd terwijl een naamloze pijn mij kwelde, en de pijn verdween. Dat was de eerste deur. Mijn leven kantelde richting Groot-Genève, en ik ging op zoek, eerst “om te kunnen genezen”: in minder dan een jaar werd ik “Reiki Master” bij verschillende scholen. Maar ik vroeg mij af wat daarachter schuilging, welke eeuwenoude praktijken lang daarvoor hadden bestaan.

De Deeksha

Niet Japan, maar India werd het. Niet zonder moeite vond ik Shaktipat. Mijn eerste ontmoeting was een Guru die door miljoenen mensen op Facebook werd gevolgd: ik had er dingen gevoeld, maar hij probeerde mij iets te verkopen, en dat resoneerde niet. Ik bleef zoeken, tot op de dag dat de website van Sadguru Hagi bovenaan de lijst verscheen. Bij het zien ervan was het vanzelfsprekend: de Guru was verschenen. Hij nodigde mij uit The Power Unknown to God te lezen, dat ik net uit had, en het daarna nog eens te lezen.

Op 8 november 2023, om half zes 's ochtends, ontving ik de Shaktipat Deeksha. Na enkele minuten zitten en het ontvangen van mijn Mantra kwamen er hevige Kriya's los en sprongen de tranen mij in de ogen. De dag na de formele voltooiing van de initiatie liet Guruji mij ontvallen dat de missie van deze incarnatie misschien wel zou zijn om op mijn beurt door te geven. Het was een schok, een zorg, en een woord dat ik minimaliseerde.

Rishikesh, de roep, de ashram

De Sadhan werd een ritueel, en ook buiten het kussen was de Guru altijd aanwezig. Een klant belde mij voor een conferentie in New Delhi: zo kon ik Rishikesh en de ashram Yog Shri Peeth van onze lijn bereiken, gaan zitten waar Vishnu Tirtha, Shivom Tirtha, Sahajananda Tirtha, Paramguruji en Sadguru Hagi hadden gezeten, en na de ochtendceremonie het ontbijt delen met de broeders. Toeval bestaat niet.

Terug in Europa ging een telefoongesprek met Guruji in de vroege ochtend over de Deekshadhikara. Het was een elektroschok, een verantwoordelijkheid, een vertrouwen dat tot nederigheid dwong. Op 25 januari 2025 werd mij de bevoegdheid verleend om de Shaktipat Deeksha door te geven. In juli 2026 reisde Sadguru Hagi van Melbourne naar Groot-Genève om Guru Purnima te vieren met de Sadhaks van Europa, en bracht zo vier generaties zoekers samen. Twee dagen later zegende hij een kaal stuk grond op het Franse platteland, in Arthaz-Pont-Notre-Dame: paarden, stenen, velden, geen tempel. Dat is vandaag onze ashram, en moge het zo blijven, zonder praal: de strohut van Chandan Talab bevatte slechts een mat, een deken, een waterkruik en een staf, en die soberheid heeft nooit verhinderd dat de vlam werd doorgegeven.

Vandaag

Ik woon in de bergen bij Genève en geef de Deeksha gratis door, met devotie, aan wie er klaar voor is, in overeenstemming met de wil van Shakti en zonder bekeringsdrang. Veel aspiranten schrijven mij; weinigen ontvangen uiteindelijk de Deeksha, niet uit discriminatie, maar omdat de vijf voorwaarden niet zomaar voor het oprapen liggen. Alles is volkomen juist.

Wij komen vooral online samen voor regelmatige Satsangs, en in persoon, in Groot-Genève, wanneer de Sadhaks er echt om vragen. Het woord Guru gebruiken in Europa kan vreemd lijken; het is slechts een kruk om de overgave te vergemakkelijken. Wie de eigen Guru als een vriend kan aanspreken, of beter nog zonder de Guru kan, maakt de Guru heel gelukkig.